Loslaten klinkt eenvoudig — maar in werkelijkheid is het een van de meest uitdagende én bevrijdende processen die er zijn. Wanneer we de controle durven los te laten, ontstaat er ruimte voor iets nieuws: vertrouwen, flow, en de natuurlijke beweging van het leven zelf.

De afgelopen tijd staat voor mij helemaal in het teken van dat loslaten.

Begin oktober, tijdens een advanced training, sprak ik de wens uit om de controle los te laten. Sindsdien is dat thema overal in mijn leven zichtbaar geworden. Tijdens die training had ik een ervaring die ik moeilijk in woorden kan vatten. Het was alsof ik tweeënhalf uur in een toestand van diepe vrede en vreugde zat — een gevoel van bliss, waarin alles klopte en niets hoefde. Geen plan, geen richting, geen controle. Alleen maar zijn.

Die ervaring was zo krachtig dat ik sindsdien het gevoel heb in een rollercoaster te zitten. Er is veel in beweging. Het leven daagt me voortdurend uit om te vertrouwen, om niet vast te houden aan hoe ik denk dat het zou moeten zijn.

En met dat loslaten komt ook rouw om de hoek kijken.
Rouw om wat ik heb mogen loslaten.
Rouw om mensen en situaties die niet meer bij mijn pad horen.
Soms onverwachts, soms met terugwerkende kracht.

Dit loslaatproces vraagt om ruimte, om stilte, om aandacht naar binnen. Om mezelf te omarmen in alles wat ik voel, en de emoties toe te laten in plaats van ze weg te duwen. Want als we dat niet doen, verstoppen die emoties zich in ons lichaam. En het lichaam wacht geduldig tot er wél ruimte is om te voelen — soms komt dat ineens, soms getriggerd door iets uit het dagelijks leven.

De sleutel? Er is zijn meerdere sleutels die werken.
Wat voor mij werkt, is gaan zitten en mezelf de vraag stellen:
Wat voel ik nu? Wat is hier?
En nog belangrijker:
Welk gevoel of welke emotie zit er dieper dan dit?

Dat gevoel de ruimte geven, het doorvoelen, er met mijn aandacht bij blijven.
Op die manier kan het los — hoef ik het niet vast te houden. Hoef ik het niet met me mee te dragen in mijn lichaam. Hoef ik mijn lichaam er niet mee te belasten.

Een andere sleutel voor mij is: vragen stellen.
Net zoals ik ga zitten met de vraag “Wat voel ik nu?”, zijn er ook andere vragen die openend werken.
Vragen die ik stel aan het leven zelf, aan het universum. Niet om antwoord te krijgen, maar om open te blijven, zodat het antwoord zich kan aandienen.

Zo had ik vóór de training een vraag gesteld om iets los te laten, ruimte te maken voor iets nieuws.
Het antwoord en de gelegenheid kwamen op een manier die ik nooit had kunnen bedenken — en waar ik diep dankbaar voor was.

Bij deze een vraag die helpend kan zijn op elk moment:
“Hoe wordt het nog beter dan dit?”

Een vraag die uitnodigt, ruimte schept, een opening creëert voor beweging voorwaarts.

Ik wens je veel mooie vragen.